بنام داور دادار

با بی لیاقتی یک داور ؛ آبی در پایان دقیقه 90 کبود شد!

بی عدالتی بواسطه بی عرضه گی

و تکمیل ناجوانمردی از سوی حریف

            من تا بحال درباره ورزش ( متاسفانه یا خوشبختانه ( چون زیاد تخصص ندارم ) ننوشته ام ) اما ساعاتی قبل بنا به توصیه چند دوست یک مسابقه فوتبال را بین تیم های سپاهان اصفهان و استقلال ایران را تماشا کردم. طبق معمول باعث بی حوصله گی دوستانم شدم چون هر موقع هر حریفی که خوب بازی میکرد مورد تمجید من واقع میشد. و این بمزاق دوستان طرفدار پروپاقرص تیم استقلال خوش نمی آمد و از طرف دیگر دو نفر هم به طرفداری از تیم سپاهان می پرداختند ؛ پرسپولیسی بودند و تنها بخاطر عداوت بچه گانه ای که به تیم آبی داشتند به تشویق سپاهان می پرداختند. این هم دیگر از عجایب تاثیر ورزش (؟) ماست.

            من در طول دوران زندگی ام تا سن 45 سالگی فوتبال بازی میکردم و در مسابقات زیادی هم در محل و منطقه پرداختم و بر سبیل تصادف در گوش چپ خط حمله بیشتر به بازی مشغول بوده و از سرعت و تکنیک خوبی هم برخوردار بودم. تقریبا امکان نداشت بازی ای را حضور داشته باشم که یا گلی نزنم و یا موثر در بثمر رسیدن گلی نباشم. ( این از تعریف و تمجید نفس خویش !!! البته بیشتر قصدم این بود که بمخاطبین محترمم ارائه نمایم که بیگانه با ورزش و آنهم فوتبال نیستم و اگر نظری در اینجا و داوری ایی را که میخواهم داشته باشم ؛ بعضیها بر خطا و ناصواب نگیرند. )

            میخواهم به چند نکته بپردازم که برای اینکه از موضوع پرت نشوم بهتر است اول تیتر آنها را بنویسم:

1. فتوت و جوانمردی در ورزش و بیان چند مصداق از گذشته و حال
2. نقش بی صلاحیتی (بی عرضه گی) در تخریب اعصاب و روان اجتماع  و بویژه تاثیر آن در ورزش و مسائل حول و حوش ورزش ( در داوری و.... )
3. هدف از ورزش بویژه در جامعه ای مثل جامعه فعلی ما